Aethelflaed


Aethelflaed (869/870-918) była najstarszą córką króla Alfreda Wielkiego z Wessex i Ealhswith. Była żoną Aethelreda, ealdormana (earla) Mercii, a po jego śmierci, władczynią Mercii (911-918). „Anglo-Saxon Chronicle” zwie ją Panią Mercian (ang. Lady of the Mercians, oryg. Myrcna hlaefdige).

Aethelflaed jest wspomniana przez biografa króla Alfreda, mnicha Assera. Wspomina on, że jest ona pierwszym dzieckiem Alfreda i Ealhswith, siostrą Edwarda, Aethelgifu, Aelfthryth i Aethelwearda. Około roku 890, kiedy on to pisał, była już żoną Aethelreda, ealdormana Mercii.

Aethelflaed i Aethelred mieli jedną córkę, Aelfwynn.

Podczas kampanii składającej się z powtarzających się ataków (pomiędzy 865 a 878 rokiem), Wikingowie zalali większość angielskich królestw (Northumbria, wschodnia Mercia, East Anglia) i zagrażali również istnieniu Wessex. Pomoc, jaką otrzymał Alfred od Mercii w odbijaniu tych ziem z rąk Wikingów musiała zostać uznana. Żeby panowanie Wessex nad Mercią nie wyglądało jak podbój, Alfred oddał rękę Aethelflaed Aethelredowi z Mercii i mianował go ealdormanem (earlem) Mercii, przez co pozwalał na pewną autonomię.

Za życia męża, Aethelflaed podpisywała ugody, przez co niektórzy sądzili, że to ona jest prawdziwym przywódcą. Po śmierci męża w bitwie pod Tettenhall w 911 roku, otrzymała tytuł „Lady of the Mercians”. Nie był to pusty tytuł – była silnym przywódcą wojskowym i dobrym taktykiem. Rządziła przez około osiem lat, według „Anglo-Saxon Chronicle”.

Wydarzenia z okresu jej rządów są zapisane w wersji „Chronicle” z Abingdon. Na początku jest to głównie budowanie grodów: 910 rok – Bremesbyrig; 912 – Scergeat oraz Bridgnorth; 913 – Tamworth oraz Stafford; 914 – Eddisbury oraz Warwick; 915 – Chirbury, Runcorn oraz Weardbyrig.

Nieco później zajęła się wyprawami wojennymi – w 916 roku do Walii, pokonując Brecenan Mere, prawdopodobnie nad jeziorem Llangorse; w 917 roku zajęła duńską twierdzę Derby; 1 918 – zajęcie Leicester.

Była sojuszniczką swojego brata Edwarda Starszego (ang. Edward the Elder), którego syna Aethelstana wychowywała. Razem odepchnęli Duńczyków aż do rzeki Humber. W 918 roku ludność Yorku przysięgła jej wierność, ale Aethelflaed zmarła dwa tygodnie przed terminem hołdu. Edward Starszy bił monety o niezwykłym wzorze – możliwe, że posługiwano się nimi w Mercii pod jego rządami, a na wzór wpływ miała Aethelflaed.

Aethelflaed zmarła w Tamworth w 918 roku i została pochowana w kościele św. Piotra (obecnie opactwo św. Oswalda) w Gloucester – mieście, które odbudowała z rzymskich ruin i którego plan stworzyła.

Tytuł „Lady of the Mercians” odziedziczyła jej córka Aelfwynn. Kronikarze zanotowali jej prawa tak dokładnie, by nie było jakichkolwiek wątpliwości; dowodzi to, że w przeciwieństwie do innych plemion germańskich, kobieta mogła dziedziczyć władzę wśród Anglo-Sasów.

Jednakże Aelfwynn zmuszona była poddać się władzy brata swojej matki, króla Edwarda Starszego z Wessex. Doprowadziło to do zjednoczenia Wessex i Mercii. Aelfwynn jako słabszy dziedzic była zmuszona ustąpić mocniejszemu, choć ten nie musiał się obawiać wrogości z jej strony.

Aelfwynn została zabrana do Wessex jako branka trzy tygodnie przed Bożym Narodzeniem roku 919 przez swojego wuja Edwarda, który prowadził zwycięskie bitwy z Wikingami. Nic więcej o niej nie wiadomo, najpewniej spędziła resztę życia w klasztorze.

Źródło: http://en.wikipedia.org/wiki/%C3%86thelfl%C3%A6d

Dodaj komentarz

Filed under Eseje, Polski

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s